Voordat we bij het eenvoudig overdekte checkpoint zijn, is de auto al uitvoerig digitaal gescand.
Geen geniepige flitspaal, maar links en rechts opgestelde vreemde apparatuur die veel weg heeft van een koplamp afstelapparaat en verstelbare kapperslampen die gebruikt worden om een krulspeldmodel een weekje vast te branden.

Een bewapende in groen uniform gestoken variant van John Wayne vraagt of we US-citizens zijn.
‘We’re from Europe’, en braaf overhandig ik onze Nederlandse paspoorten.
Een donkere zonnebril verbergt zijn ogen, zijn uitstraling laat weinig ruimte voor humor en grollen.
Een verkeerd begrepen grap over de Nederlandse Nationaliteit sterft op mijn lippen. In een middagje oeverloos ondervragen door Customs Border Protection heb ik weinig trek.

20 minuten stress op vliegveld Heathrow zit nog vers in mijn geheugen.
Naast een geldig paspoort en vliegticket is toestemming nodig om naar de US of A te mogen vliegen.
Daar mag je dus ook nog ff online voor dokken.
Die onduidelijke dienstregeling had ik dus gemist op de website van de Ambassade.
Normaliter geen probleem, maar wie vliegveld Heathrow kent ziet de bui al hangen.

Niet aflatende brandende ogen in de tropen van Sri Lanka deden mij ‘s nachts naar de receptie van het hotel lopen.
Na mijn verzoek om medische bijstand trekt de receptionist een beduimeld schrift vol met krabbels en telefoonnummers onder de balie vandaan.
Inmiddels weet ik hoe het hier werkt; familie, vrienden of zakenpartners worden nu gebeld en geraffineerd wordt overlegd hoe het noodzakelijke met het economische kan worden verenigd.
Na drie telefoontjes wordt mijn lot duidelijk; een lokale privékliniek zal zich over mij ontfermen.
Of het ziekenhuis betrouwbaar is? Tijdens het uitspreken realiseer ik me dat dit een retorische en vooral domme vraag is.
Zelfs de nu geregelde Tamil-activist, die mij in zijn Tuk-Tuk taxi in gijzeling zou nemen, is uiteraard betrouwbaar.

De spaarzame straatverlichting heeft een vreemd effect op mijn gezichtsvermogen; enorme halo’s met kleurenspectrums rondom de lichtbronnen zijn zo groot, dat ze elkaar overlappen. Ik tuur in een vuurwerkwereld waarin de uiteenspattingen zijn bevroren.
Doemscenario’s dienen zich in het hobbelende en ronkende vehikel aan. Ben ik het slachtoffer van een nieuwe malaria-variant, of heeft een kriebelmug mij gestoken?

Ik kijk om me heen, de eenvoudige kamer van de kliniek meet niet meer dan 2,5 bij 3,5 meter.
Een simpel en klein bureautje met twee stoelen, een derde deur naar een aangrenzend vertrek staat open.
Op de vloer in het midden van die kamer ligt een bruinrode plastic tuinstoel ondersteboven.
Vreemd beeld. Een stille getuige van een medische worsteling?

Tegen een muur ontdek ik een kast met medicijnen. Een kast kun je het eigenlijk niet noemen, het lijkt verdacht veel op een glazen kermisvitrine waar normaal allerlei surprises in zitten, die je er met een grijpkraantje uit kunt halen.
De honderden verschillende medicijnen liggen willekeurig als een soort zandloperberg tot de helft van het vitrineglas.

De dienstdoende arts ontbreekt nog. Af en toe wordt door de linker verpleegkundige zenuwachtig op een dichte deur geklopt.
Als de deur uiteindelijk opengaat, zie ik geen goedlachse vriendelijke persoon in een witte doktersjas, maar een gezette Indiër wiens kakikleurige broek nodig gewassen moet worden. Een ranzige polo met kleuren die al lang niet meer aan het modebeeld voldoen, siert zijn bovenlichaam.
(Wat deed die vent al die tijd achter die gesloten deur?)
De schijnbaar aangewezen medische autoriteit loopt de kamer in, bedenkt zich, stopt de ingezette beweging en neemt mij nu goed op.
Ondanks mijn reeds door de tropenzon donker gebruinde huid lijkt hij nu te beseffen dat daar geen local zit.
Na deze constatering besluit hij de tot nu toe ontbrekende stethoscoop om zijn nek te hangen.

Wat het probleem is, en of ik gisteren in een zwembad heb gezwommen, wordt mij met een uitdrukkingsloos gezicht gevraagd. Tijdens deze vragen – achteroverhangend in de bureaustoel – drukt hij de gespreide vingers van zijn beide handen met de toppen tegen elkaar.
Belangrijk voor zijn diagnose is ook waar ik mijn geld mee verdien. De stethoscoop wordt vervolgens tegen mijn rug gedrukt.

De verpleegsters kijken geconcentreerd en gespannen de dienstdoende arts aan.
Gereed om bij het eerste commando verschrikkelijke medische experimenten op mij voort te zetten? (die niet konden worden afgemaakt op de vorige patiënt, van die bruinrode plastic tuinstoel.)

‘It’s OK’, geeft de arts echter te kennen, dit visueel onderbouwend met een wiegelende India-knik, alsof zijn hoofd links en rechts niet goed vastzit. ‘It’s an allergy.’
That’s it? denk ik, mijn ogen branden enkel mijn kop uit door een allergische reactie van zwemwater, waar ik niet eens in heb gelegen?
En dat is de diagnose na 2 minuten inhoudloos lullen en 3 zuchten?

Achter in de loods staan 3 koelkasten die ik op de een of andere manier associeer met beeld uit de Texas Chainsaw Massacre.
Ook al ben ik nieuwsgierig, die ga ik dus niet opentrekken.

‘Is het spannend?’ vraag ik beide heren.
Stilte… dus probeer ik het in twee andere talen.
Of ik van de gemeente ben, komt het antwoord aarzelend in gebrekkig Engels, nadat ze even een blik met elkaar hebben gewisseld.

Snel of langzaam de weg oversteken, naar die andere groene weide.
Het werd de haas in ieder geval fataal.

Het herstel via mijn longen komt echter snel. Horden extra rode bloedlichaampjes en ras toegenomen conditie doen hun werk. Verder omhoog, voetje voor voetje. Ik denk aan mijn vriendin, die me een schitterende reis toewenste. Fuck deze kloteberg en het hele Himalaya-gebergte.
Met de tranen in mijn ogen sterf ik een beetje.

**

Alleen loop ik over een primitieve hangbrug. Ook hier schijten de ezels van zich af. Het miezert en is koud. Diep onder me raast gletsjerwater langs kiezels zo groot als een huis. Opletten dat ik geen zeper maak want de stalen roosters zijn genadeloos.

Na de brug gaat het naar beneden, het pad verandert vervolgens in een breed en een vlak stuk. ‘Follow the donkey turd’, en je weet dat je op het juiste spoor zit. Hier liggen echter geen keutels. Schijnbaar een no-shit zone, een geheime onderlinge afspraak tussen ezels om argeloze klimmers te misleiden.

Een richel omhoog dient zich aan, de rest is doodlopend. Na 10 minuten zwoegen bekruipt me een onaangenaam gevoel. De stukgeslagen granieten keien liggen los en de richel is geen pad. Een slordige 60 meter onder mij gluurt de woeste stroom. Plotseling besef ik dat ik op een levensgevaarlijke plek sta.
Kut-ezels.
Shit, en nu? Heel voorzichtig – zodat ik de berg niet wakker maak – draai ik 180 graden.

Boven het gebulder van het water uit hoor ik nu ineens fluiten. Door het gemiezer heen tuur ik in het krijt-tijdperk. Geen hond, zelfs geen ezel te bekennen. Maar toch… 100 meter verder terug – aan de andere kant van de kloof – staat een bergbewoner met zijn arm te zwaaien.

Krijg nou tieten Arie, wat kan die kerel fluiten; en aan mijn oren mankeert gelukkig niets. Ik zit fout, langzame armbewegingen van deze oplettende medemens maken me duidelijk dat ik terug moet.
Dat kwartje was inmiddels gevallen.

Heelhuids weer op de no shit-zone aangekomen dirigeert de bergbewoner me naar het midden, waarna hij naar boven wijst. Het juiste pad en de vertrouwde keutels openbaren zich. Daar kan geen GPS tegenop.
Met een warm gevoel draai ik me om naar de hulp aan de overkant, en maak een langzame en overdreven Buddha-groet.

De Nepalees groet op dezelfde manier terug. Ziezo, geregeld.

**

Van buitenaf is de souterrain-ingang niet te openen. Een slot in het kozijn ontbreekt.
Het naar binnen draaiende raam zou ook niet van buitenaf geopend kunnen worden; een zware verchroomde staaf loopt horizontaal achter het raam als beveiligingsmaatregel.

Voor het pand heen en weer slenterend kom ik erachter dat mijn afspraak boven zijn winkel woont. Een emaillen plaatje met zijn naam hangt schuin naast de deurbel van de linkerdeur.
Enkele minuten over half 11 – een half uur later dan afgesproken – zie ik hem aan komen fietsen. De grauwe boodschappentas verraadt de reden van afwezigheid.
Als hij bij het trapportaal naar zijn voordeur is aangekomen, verwacht ik een groet, handgebaar, opmerking, oogcontact.
Daar zou mijn directe aanwezigheid met cameratas, het duidelijk zichtbare statief en de dag ervoor gemaakte afspraak toe moeten aanzetten. Maar niets van dit alles.

In plaats daarvan wordt de boodschappentas op de derde tree gezet, de fiets wordt geroutineerd met het rechterhandvat in een haast onzichtbare oneffenheid tegen de muur gefixeerd.
Vervolgens loopt hij de trap op, neemt in zijn beklimming de boodschappentas handig mee en verdwijnt uit het zicht.
Even later komt hij terug, pakt de fiets en gaat voor de trap staan.
Als een bergbeklimmer die de te nemen route opneemt kijkt hij omhoog, knikt even licht en snel met zijn hoofd, pakt de fiets en loopt kwiek de trap op.
De voordeur slaat dicht.

Enigszins vertwijfeld blijf ik achter op de stoep, anderhalve meter verwijderd van de zojuist uitgevoerde aankomst.
En nu? Heeft ie me nou gezien of niet? Herkent ie me niet meer, of is hij de afspraak vergeten?

Bijna twee weken later fiets ik aan het eind van de middag met een ingelijste foto naar de Sarphatistraat.
Als ik dichter bij het pand kom, zie ik dat het rechtersouterrainraam geopend is.
Dhr. De Groot zit in zijn blauwe werkbroek op de stoep – deels in de raamopening met zijn rug tegen de leisteen geleund – de straat in te turen.

Ik stop naast hem met de fiets en krijg direct te horen: ‘Ik neem niks meer aan hoor, vandaag.’
Duidelijke taal, zo spraakzaam was ie tijdens het fotograferen niet.
‘Nou nee,’ antwoord ik, ‘ik ben hier om u wat te geven.’
De daad bij het woord voegend haal ik een ingelijste foto uit een grote envelop en reik hem die aan.

Met beide handen voor zich uit wordt het geschenk aandachtig bestudeerd.
‘Vindt u het wat?’ vraag ik na zo’n 30 seconden van stilzwijgen.
‘O ja’ krijg ik als eerste antwoord; zijn inspectie is nog niet voltooid. Met zijn linkerhand pakt hij de lijst nu bovenaan vast, wat zijn rechterhand vrijmaakt.
De zwarte vervuilde vingers getuigen van harde schoenreparatie-arbeid die dag.

In Japan is het normaal dat fietsers op de stoep rijden.
Japanners zijn tevens zeer beleefd en verhindering komt doorgaans niet in het denkraam voor.

Een nieuwe ‘ervaar hem’ Mercedes komt in het verkeer aanrijden en wordt visueel het voetgangersdomein in gedirigeerd.
Echter vanuit haar ooghoek doemt een argeloze fietser op, welke de procedure dreigt te verstoren.

Beleefd, uiterst nederig en doorgang verhinderend verzoekt ze de fietser te stoppen. Uitzonderlijk, dit is tenslotte het domein van 2-benigen en fietsers.
Ze weet dat de fietser haar verzoek zal opvolgen en nog voordat de fietser stilstaat wordt de Benz doorgang verleend.
De beste man stopt inderdaad…

Pardon? Ik heb jou niet gezien tijdens die opname. Die kleur komt overeen met de waarneming van dat moment.
De RAW opnamen bevestigen mijn gelijk.
Die pure registratie is de werkelijkheid en een ijkpunt voor de weergave van het receptief.

Of toch niet? Hoe rood zie ik rood en hoe rood ervaar jij rood?
Of ben je kleurenblind zonder dat je het weet? (ik zie helemaal geen rood, en bedankt)
Kleuren zijn subjectief en de invloed van subjectiviteit neemt toe met de toepassing van de soort registratie en de hoeveelheid technische hulpmiddelen.

Het merk en soort film in de cassette van mijn Hasselblad bepaalde in het analoge tijdperk op voorhand een soort manipulatie van beeld.
Met Kodak had je warmer en verzadigder beeld, gebruikte je AGFA, was dit koeler en neutraler.
Van invloed was ook waar de film en afdrukken werden ontwikkeld.

Ten opzichte van die pure registratie manipuleert digitale apparatuur je beeld altijd, of je dit wilt of niet.
De mate van is afhankelijk van het merk camera, model, processor, sensorgrootte, pixelvermogen van de sensor.
De instelling van de metering mode (evaluative, partial, spot, etc.) geeft al verschillende resultaten op hetzelfde object in gelijke lichtomstandigheden.
Heb ik het nog niet over instellingen als Focus points, Sharpness, Color space, filter op objectief, noem maar op.
Die low-pass filter vóór de sensor manipuleert ook.

Wat is manipulatie dan, als dit al begint met de keuze van apparatuur of componenten daarvan?

We leggen RGB vast (AdobeRGB1998), zien CIElab, en converteren vervolgens het beeld voor print naar een beperkte CMYK-magazine output.
Knal, weg al die mooie kleurtonen buiten dit armzalige drukprofiel, maar wel een geaccepteerde manipulatie.