the only warm place in the hamlet [ the kitchen ]
doubt and fear during take-off [ engines roar, plane shakes violently ]
transport & food supply
nepalese businessmen in black polo’s playing snooker

HEART STEP

ik sta stil. ik kan niet meer en vervloek mezelf. op welk godvergeten moment heb ik deze strafexpeditie geboekt? onder het snelle hijgen klok ik mijn hartslag; 170 slagen per minuut, elke cel in mijn lichaam schreeuwt om zuurstof.
mijn voeten, stevig verpakt in zware bergschoenen, kreunen om genade.

het herstel via mijn longen komt echter snel.
horden extra rode bloedlichaampjes en ras toegenomen conditie doen hun werk. verder omhoog, voetje voor voetje. ik denk aan mijn vriendin, die me een schitterende reis toewenste. fuck deze kloteberg en het hele himalaya-gebied.
met de tranen in mijn ogen sterf ik een beetje.

DONKEY STEP

het miezert en is koud. alleen loop ik over een primitieve hangbrug. ook hier schijten de ezels, hier en daar is een keutel in het rooster blijven hangen.
diep onder me raast gletsjerwater langs kiezels zo groot als een huis.
opletten dat ik geen zeper maak want de stalen roosters zijn genadeloos.

na de brug gaat het iets naar beneden, het pad verandert vervolgens in een breed en een vlak stuk. ‘follow the donkey turd’, en je weet dat je op het juiste spoor zit. hier liggen echter geen keutels. schijnbaar een no-shit zone, een geheime onderlinge afspraak tussen ezels om argeloze klimmers te misleiden.

een richel omhoog dient zich aan, de rest is doodlopend. na 10 minuten zwoegen bekruipt me een onaangenaam gevoel. de stukgeslagen granieten keien liggen los en de richel is geen pad. een slordige 60 meter onder mij gluurt de woeste stroom. plotseling besef ik dat ik op een levensgevaarlijke plek sta.
kut-ezels. shit, en nu?
heel voorzichtig – zodat ik de berg niet wakker maak – draai ik 180 graden.

boven het gebulder van het water uit hoor ik nu ineens fluiten. door het gemiezer heen tuur ik in het krijt-tijdperk. geen hond, zelfs geen ezel te bekennen. maar toch… 100 meter verder terug – aan de andere kant van de kloof – staat een bergbewoner met zijn arm te zwaaien.

krijg nou tieten arie, wat kan die kerel fluiten; en aan mijn oren mankeert gelukkig niets. ik zit fout, langzame armbewegingen van deze oplettende medemens maken me duidelijk dat ik terug moet.
dat kwartje was inmiddels gevallen.

heelhuids weer op de no shit-zone aangekomen dirigeert de bergbewoner me naar het midden, waarna hij naar boven wijst. het juiste pad en de vertrouwde keutels openbaren zich. daar kan geen GPS tegenop.

met een warm gevoel draai ik me om naar de hulp aan de overkant, en maak een langzame en overdreven boeddha-groet. de nepalees groet op dezelfde manier terug. ziezo, geregeld.

BUDDHA STEP

luid hoorngeschal. buiten is het aardedonker. ik kijk op mijn horloge: 04:00 uur.
afwisselend zingen 2 monniken vrolijk regels van de vers.
of zijn het er 3?
ze hebben er duidelijk lol in en lachen af en toe.
getoeter uit een boeddhistische hoorn vult het versje aan.
na 3 minuten maken ze zich uit de voeten en verdwijnen even snel als ze gekomen zijn.
nog 2 uurtjes slapen voordat ik de slaapzak uit moet.

KITCHEN STEP

ook mijn sherpa heeft het koud. direct stem ik in met zijn drink-beweging voorstel.
na 20 meter slaan we af en lopen we een tegen de berg aangeplakt bouwsel in.
binnen is het behaaglijk, een houtkachel doet z’n best ketelwater te verwarmen.

een bakkie yakmelk met thee? graag, als het maar warm is.
als ik langzaam opwarm neem ik het eenvoudige keukentje op. zo’n beetje alles is scheef.
zelfs de ketel staat scheef op het oventje, maar haar zwarte waterlijn lijkt vreemd genoeg waterpas.

pas als ik de gezette nepalese kokkin een tijdje heb gadegeslagen wordt het duidelijk. linksom of rechtsom, de ketel met tuit wordt iedere maal exact in dezelfde richting geplaatst.
richting dal en afgrond dus. logisch, daar moet het water ook naar toe als de hele zwik gaat schuiven.

GARUDA STEP

de smalle vliegstrip ligt op 3500 meter hoogte tussen de bergketens ingeklemd. met maar één in- en uitvliegrichting en een behoorlijke slope is goed vliegerschap geen overbodige luxe.

op de remmen -gereed voor de jumpstart- wordt het gas open gegooid en neemt het gebrul van beide motoren oorverdovend toe.
de DHC-6 twin otter staat te schudden, ongeduldig wachtend op het luchtruim.

als ik -tijdens takeoff- me in de krakende en trillende kist omdraai zie ik twee angstig en vertwijfelde meisjes zitten. ondertussen (inmiddels airborne) schieten links en rechts de steile granieten wanden van het gebergte gevaarlijk dicht voorbij.

hopelijk helpt het geprevel in de gele boeddha sjaaltjes, zal deze aluminium garuda ons ditmaal sparen?

SNOOKER STEP

nothing to do in kathmandu.
maar wel in deze grote kelder, waar snooker de verveling even doet vergeten.
‘waar kom je vandaan?’
‘holland.’
‘wat kom je hier doen?’
‘jullie fotograferen, een beetje klimmen.’

‘we are businessmen, dus als je een gids nodig hebt, kunnen we iets regelen.’
uiteraard, ik had niet anders verwacht, de hele stad zit vol ritselaars.
gelukkig heb ik het klimmen al achter de rug.

[ nepal ]

error: Notice: panholland content is copyrighted