ook mijn sherpa heeft het koud. direct stem ik in met zijn drink-beweging voorstel.
na 20 meter slaan we af en lopen we een tegen de berg aangeplakt bouwsel in.
binnen is het behaaglijk, een houtkachel doet z’n best ketelwater te verwarmen.

een bakkie yakmelk met thee? graag, als het maar warm is.
als ik langzaam opwarm neem ik het eenvoudige keukentje op. zo’n beetje alles is scheef.
zelfs de ketel staat scheef op het oventje, maar haar zwarte waterlijn lijkt vreemd genoeg waterpas.

pas als ik de gezette nepalese kokkin een tijdje heb gadegeslagen wordt het duidelijk. linksom of rechtsom, de ketel met tuit wordt iedere maal exact in dezelfde richting geplaatst.
richting dal en afgrond dus. logisch, daar moet het water ook naar toe als de hele zwik gaat schuiven.

the only warm place in the hamlet

[ himalayas ] © remmert bolderman

de smalle vliegstrip ligt op 3500 meter hoogte tussen de bergketens ingeklemd. met maar één in- en uitvliegrichting en een behoorlijke slope is goed vliegerschap geen overbodige luxe.

op de remmen -gereed voor de jumpstart- wordt het gas open gegooid en neemt het gebrul van beide motoren oorverdovend toe.
de DHC-6 twin otter staat te schudden, ongeduldig wachtend op het luchtruim.

als ik me -tijdens take off- in de krakende en trillende kist omdraai zie ik twee angstige en vertwijfelde meisjes zitten. ondertussen (inmiddels airborne) schieten links en rechts de steile granieten wanden van het gebergte gevaarlijk dicht voorbij.

met grote regelmaat crashen vliegtuigen in deze verraderlijke regio. hopelijk helpt het geprevel in de gele boeddha sjaaltjes.

doubt and fear during take off

[ himalayas ] © remmert bolderman

nothing to do in kathmandu.
maar wel in deze grote kelder, waar snooker de verveling even doet vergeten.
‘waar kom je vandaan?’
‘holland.’
‘wat kom je hier doen?’
‘jullie fotograferen, een beetje klimmen.’

‘we are businessmen, dus als je een gids nodig hebt, kunnen we iets regelen.’
uiteraard, ik had niet anders verwacht; de hele stad zit vol ritselaars.
gelukkig heb ik het klimmen al achter de rug.

nepalese businessmen in black polo’s playing snooker

[ nepal ] © remmert bolderman

de meeste chauffeurs die we op deze kronkelende en gladde bergweg tegenkomen hebben hun rijbewijs bij een pakje boter gekregen. als we na een uur rijden bij de zoveelste afgrond stoppen, buiten de auto even afstand nemen van de tegenliggers met de even vele nu-gaat-het-definitief-fout-momenten, staat ie ineens achter mij.

waar komt dit mannetje in hemelsnaam zo snel vandaan? nog totaal verrast over zijn verschijning wordt snel duidelijk dat deze ontmoeting commercieel gedreven is.

flower sales

[ nuwara eliya region ] © remmert bolderman

in een desolaat woestijnlandschap op de I-25 rijden we in een fuik van de CBP-makkers. een bewapende en in groen uniform gestoken variant van John Wayne vraagt of we us-citizens zijn. een donkere zonnebril verbergt zijn ogen, zijn uitstraling laat weinig ruimte voor humor en grollen. een verkeerd begrepen grap over de nederlandse nationaliteit sterft op mijn lippen.
‘we’re from europe’, en braaf overhandig ik onze nederlandse paspoorten.

denk nou niet dat het met deze CBP-fuik gedaan is.
dat de boys en girls van Homeland Security hun job serieus nemen blijkt nog geen half uur rijden later, als voor ons een wit-groene SUV met gezwinde spoed de freeway op draait. de reden van de haast wordt al snel duidelijk.
3 Border Patrol voertuigen met felle zwaailichten hebben een ietwat morsige camelkleurige camper aan de kant gezet. even lijkt het of we een filmset in rijden.

terwijl de camperbestuurder via het zijraampje op voorzichtige afstand wordt ondervraagd, staan 2 CBP collega’s -met de rechterhand op het bewapende holster- schuin achter het verdachte object in de woestijn. duidelijk geen inspectie op technische mankementen, maar eerder een serieuze indicatie op nerveuze illegale inhoud.
hier zal nog geen kakkerlak aan de gespannen aandacht ontsnappen.

wat op de nederlandse buis als reality soap wordt uitgezonden, is hier de keiharde werkelijkheid van een drugs- en trafficking-oorlog waarbij wekelijks doden vallen. truth or consequences is het motto.

john wayne

interstate 25 [ usa ] © remmert bolderman

niet aflatende brandende ogen in de tropen van Sri Lanka doen mij ‘s nachts naar de receptie van het hotel lopen. na mijn verzoek om medische bijstand trekt de receptionist een beduimeld schrift vol krabbels en telefoonnummers onder de balie vandaan.

inmiddels weet ik hoe het hier werkt; familie, vrienden of zakenpartners worden nu gebeld en geraffineerd wordt overlegd hoe het noodzakelijke met het economische kan worden verenigd…

na drie telefoontjes wordt mijn lot duidelijk; geen nachtelijke dodemansrit door jungle en oorlogsgebied naar een ver ziekenhuis in Colombo, maar een lokale privékliniek zal zich over mij ontfermen.
of de kliniek betrouwbaar is? tijdens het uitspreken realiseer ik me dat dit een retorische en vooral domme vraag is.
zelfs de nu geregelde- en zwaar bewapende Tamil-activist, die mij in zijn Tuk-Tuk taxi in gijzeling neemt, is uiteraard betrouwbaar.

twee bijna identieke verpleegstertjes staan met hun handen op de onderrug licht achterovergeleund tegen een klein polikliniek bed.
ze kijken me een beetje onbehaaglijk maar glimlachend aan.
beiden lijken zo van een filmset te zijn gestapt; keurig gekleed in een smetteloos witte rok; wit kapje op het hoofd (het rode kruisje ontbreekt), lange lichtbruine sokken met glimmende zwarte lakschoentjes.
een rood strikje bij het boord van het keurig gestreken blauwe overhemd (met dunne witte verticale streepjes) maakt het af.
ik heb spijt dat ik mijn camera niet heb meegenomen.

ik kijk om me heen, de eenvoudige kamer van de kliniek meet niet meer dan 2,5 bij 3,5 meter waarin ook een klein bureautje met twee stoelen staan.
een derde deur naar een aangrenzend vertrek staat open. in het midden van die kamer ligt een bruinrode plastic tuinstoel ondersteboven.
vreemd beeld. een stille getuige van een medische worsteling?

tegen een muur ontdek ik een kast met medicijnen. een kast kun je het eigenlijk niet noemen, het lijkt verdacht veel op een glazen kermisvitrine waar normaal allerlei surprises in zitten, die je er met een grijpkraantje uit kunt halen.
honderden verschillende medicijnen in verpakking liggen willekeurig uitgestort als een soort zandloperberg tot de helft van het vitrineglas.

de dienstdoende arts ontbreekt nog in het plaatje. af en toe wordt door de linker verpleegkundige zenuwachtig op een dichte deur geklopt.
als de deur uiteindelijk opengaat, zie ik geen smetteloze witte doktersjas, maar een gezette chagrijnige Indiër wiens kaki kleurige broek nodig gewassen moet worden. een ranzige polo, met kleuren die al lang niet meer aan het modebeeld voldoen, siert zijn bovenlichaam.
de schijnbaar aangewezen medische autoriteit loopt de kamer in, bedenkt zich, stopt de ingezette beweging en neemt mij nu goed op. ondanks mijn reeds door de tropenzon donker gebruinde huid lijkt hij nu te beseffen dat daar geen local zit.
na deze constatering besluit hij de tot nu toe ontbrekende stethoscoop om zijn nek te hangen.

wat het probleem is, en of ik gisteren in een zwembad heb gezwommen, wordt mij met een uitdrukkingsloos gezicht gevraagd. tijdens deze vragen -achteroverhangend in zijn bureaustoel- drukt hij zijn gespreide vingers van beide handen met de toppen tegen elkaar.
belangrijk voor zijn diagnose is ook waar ik mijn geld mee verdien. de stethoscoop wordt vervolgens tegen mijn rug gedrukt.

ondertussen kijken de verpleegstertjes geconcentreerd en gespannen de dienstdoende arts aan.
staan beide gereed om bij het eerste commando verschrikkelijke medische experimenten op mij voort te zetten? (die niet konden worden afgemaakt op de vorige patiënt; vandaar die bruinrode plastic tuinstoel)

‘It’s OK’, geeft de arts echter te kennen, dit visueel onderbouwend met een wiegelende India-knik, alsof zijn hoofd links en rechts niet goed vastzit.
‘it’s an allergy.’
‘swimming pool’ wordt als verklaring gegeven, waar ik overigens niet eens in gezwommen heb.

vervolgens wordt ik naar de experimentenkamer gedirigeerd, de bruinrode plastic tuinstoel wordt door een van de verpleegstertjes haastig recht gezet.
in de stoel wacht ik gespannen af wat komen gaat.
zuster 1 pakt een half rond roestvrijstalen schaaltje.
nu komt eindelijk de verlichting, denk ik, ervan uitgaande dat mijn ogen nu gedruppeld worden en het schaaltje dient om overvloedig vocht op te vangen.

maar mijn naïviteit wordt snel verstoord. een stukje hechtpleister en een watje worden aan het roestvrijstalen schaaltje toegevoegd.
met een klap ben ik terug in de werkelijkheid; !@/*#! een injectie?
lijsten vol medische adviezen voor tropen-ellende razen met lichtsnelheid door mijn hoofd, waar groezelige privékliniekjes geen deel van uitmaken…

onzeker sla ik een van de tweelingzusters gade. er wordt gegoocheld met grote ampullen met vloeistof.
zuster 2 grijpt een bruin griebusbandje, wat lijkt te zijn gestript van een elektrische stoel. de aderen van mijn rechterhand zwellen op als het martelwerktuig vervolgens om mijn pols wordt gespannen.

ik vraag beleefd wat de bedoeling is, in mijn achterhoofd een ontsnappingsroute plannend. de verpleegster antwoordt in gebrekkig Engels dat zij mij een injectie in mijn ‘vanes’ gaat geven, met haar wijsvinger op het doelgebied wijzend.
‘dat begrijp ik, maar wat je precies inspuiten?’ vraag ik nadrukkelijk opnieuw in het Engels, een lichte paniek onderdrukkend.
als een papegaai herhaalt de verpleegster het eerste antwoord.
‘It’s OK’, geeft de arts opnieuw als een echo vanachter beide dames te kennen.
niks-nakkes-nada-OK, denk ik, twijfelend of ik de geplande actie al dan niet fysiek zal beëindigen.

de prik-zuster mixt geconcentreerd de cocktail naar een nieuw hoogtepunt.
nog net zie ik dat een nieuwe naald met een knakbeweging vanuit een steriele buis op de spuit wordt geplaatst.
tevens wordt de laatste lucht uit de spuit en naald geduwd, zodat een verrassing van luchtembolie in hart of hersenen mij blijft bespaard.
beze waarneming beslecht mijn tweestrijd tussen twijfel en de laaiende brand in mijn ogen; ‘het is niet anders’ berust ik terwijl mijn bovenhand wordt ontsmet.

na de hopelijk medisch verantwoorde behandeling word ik terug naar een inschrijfbalie geleid, waar pilletjes in papieren zakjes worden gedaan, en een rekening van 135 Rupee wordt gepresenteerd.
wijzend op een onleesbaar handschrift wordt uitgelegd dat de inhoud van de 3 zakjes een mix voor de komende 3 dagen zijn.
ondertussen vraag ik me af of deze pilletjes uit de kermiskast komen.

op het parkeerterreintje aangekomen doet alles het nog aan mijn lijf, ik ben niet verlamd voorovergesmakt in het grauwe gravel van chronisch olie lekkende voertuigen, dus mag ik plaatsnemen in de Tuk-Tuk, om het parcours terug af te leggen. het geronk stopt echter na 20 meter, een bewaker steekt grijnzend zijn hoofd naar binnen.
of ik wat te roken heb, vertaalt de Tuk-Tuk chauffeur het fonetische recept dat ik naar mijn hoofd geslingerd krijg.
‘roken is slecht voor je lijf, helemaal als je bent aangewezen op onduidelijke medische zorg van lokale klinieken’ is mijn ondankbare antwoord, wetende dat het Engels door beiden nooit vertaald zal worden.

wegens het ontbreken van rookwaar wordt door de twee overgegaan naar het volgende punt: het reinigen van de voorruit van de driewieler.
dit met de inhoud van een flesje tonic, omdat water niet voorhanden is.
het ruitenwissertje doet schokkend zijn best de aangekoekte verkeerschaos te verwijderen.
misschien ziet ie de gaten in het wegdek nu beter, denk ik, terwijl we onder de geopende slagboom door terug hobbelen.

voor de ingang van het hotel wring ik mij uit de gemotoriseerde tor, de chauffeur vragend wat de schade is. 800 Rupee komt het voorzichtige antwoord. hatsjikidee; voor 300 Rupee word ik nu getild.
maar ik duw de man 1000 in zijn hand, en zeg dat het goed is – de vuurhaard in mijn ogen neemt reeds merkbaar af.
zonder zijn begeleiding zou ik waarschijnlijk aan de goden overgeleverd zijn geweest. dankbaar zeg ik gedag en loop naar binnen richting receptie.

it’s ok

[ sri lanka ] © remmert bolderman

Close Menu
error: Notice: panholland content is copyrighted